The Raveonettes

Anyway, ik dacht, ik geef dit even mee: ‘Suicide’, hun eerste release van die nieuwe plaat staat reeds op internet.

Ook de 3 track-demo van de plaat die eerder deze zomer op internet werd gegooid staat nog steeds op de website van The Raveonettes.

Suicide – The Raveonettes

http://www.theraveonettes.com

De zomer is bijna voorbij. Jammer. Maar terwijl we terugdenken kunnen we dat even goed met een achtergrondmuziekje doen. Een zomers instrumentaal deuntje van Broken Social Scene. Met een geweldige gitaarriff die simpel is maar toch emoties oproept.

Zo heb ik het graag!

Het is nu niet bepaald een ‘vergeten riff’ want hun album  ‘You forgot it in people’ dateert van 2002.

Koop het nummer als je het goed vindt!

Broken Social Scene – Pacific Theme

Das Pop hun nieuwe cd komt pas in September uit. Ik kan niet wachten na hun optreden op Pukkelpop. Daarom moest ik gewoon een post opdragen aan Das Pop en hun op het album voorlopende single: ‘Never Get Enough‘. Het is bijna direct meezingbaar en iedereen zou het moeten horen. Da’s pop!

Koop het album vanaf 21 September!

Das Pop – Never Get Enough (Demo versie)

Das Pop – Never Get Enough

Deze heb ik jullie te goed. Ik post de laatste tijd zo weinig hier dat ik hier een extra lange post van wil maken: Wat vond ik het beste, het slechtste en het verrassendste van afgelopen Pukkelpop 2009. Laat me beginnen bij het begin, dag 1:

Het Belgische electro-duo Sound of Stereo. Zeker niet slecht maar als ze gewoon DJ’en vind ik electro en danceacts toch iets te plat. Sorry!

Het hoogtepunt van de dag was zonder twijfel Passion Pit. Als je dacht dat castraten uitgestorven waren, think again. Deze Amerikaanse jongens hebben met hun zeer hoge vocals en dansbare elektronische ritmes zeker toekomst. Spijtig genoeg zijn ze niet de enigen die deze richting momenteel uit gaan. Maar wel ongeveer één van de betere acts. Vooral bij hun Studio Brussel-hitje The Reeling was het even feest in de Club.

Tomàn daarentegen was niet al te denderend. Deze Gentenaren hebben volgens mij meer te bieden op plaat dan op het podium. Het kan ook aan de inmense hitte in de Wablief? gelegen hebben natuurlijk.

The Offspring op het hoofdpodium dan maar. Daar was het publiek duidelijk wel mee. Ook ik ontdekte dat ik meer nummers van hun ken dan ervoor gedacht. Goedzo!

Dag 2 was dan weer de mooiste dag op gebied van muziek. Namen zoals Das Pop, Metric, Air Traffic, The Ting Tings en Snow Patrol doen bij elke indiekid het water in de mond lopen.

Voor onze Belgische vrienden van Das Pop was het moeilijk om de wei wakker te schudden. Bij hun toekomstige hit ‘Never Get Enough’ lukte het dan toch om even de zandmannetjes te verdrijven. Spijtig van het publiek, want de show en het optreden zelf vond ik super! De kleine fan in mij werd een iets groter bewonderaar!

Al een geluk zocht ik tijdens Delphic even de shaduw van de Marquee op later op de dag. Daar hoorde ik toevallig hun eerste single ‘Counterpoint’ die mij deed hunkeren naar meer. Het leek wel twangy gitaar/trance/poprock. Maar ga zeker zelf luisteren (en download de gratis 3 track EP) op http://www.delphic.cc/ . Spijtig genoeg is het op deze gasten hun plaat nog even wachten.

Metric was weer een leuk optreden. Meer of minder niet. ‘Help I’m Alive’ toverde even een lach op m’n gezicht en ‘Gimme Sympathy’ blijkt live iets beter te klinken dan op plaat. Die mooie benen mochten wel nog iets langer paraderen.

Want de snor van de excentrieke Eagles of Death Metal frontman was ik ook al moe gezien na Werchter. Toch nog leuk om te zien hoe enthousiast het publiek en hij zelf van zijn optredens worden.

Air Traffic moest ik maar gedeeltelijk kijken (een 4e keer hetzelfde) want in de Marquee stond Glasvegas.

Spijt had ik totaal niet. Ik durf hun optreden zelfs het beste van mijn Pukkelpop noemen. Meerdere malen kippenvel en meekweel momenten. Meer moet ik niet hebben! De frontman hield duidelijk ook van het Belgische bier.

De volgende morgen werd ik wakker geschud met Diablo Blvd. in The Shelter. Niet dat ik nog veel wakker zal liggen van dat optreden. Alleen het feit dat Alex Agnew wel borsten heeft gezien en ik niet ligt me wat dwars.

Tijd voor Team William! Moe dat ik was nam ik een zitplaats en ik had er na afloop al direct spijt van. Arne hield zich wat meer in dan op Gladiolen maar het publiek vond het een feest. De telecaster van Floris werd ook bespeeld door een enthousiasteling in het publiek die blijkbaar nerveus was. En moest die regenboog echt kapot?

The Whitest Boy Alive was dan weer een hippie dansfeestje. Niet de electrodance die we gewoon zijn tegenwoordig. Echt: back to basic dansbare ritmes en meezingbare melodieën op gitaar.  De droge frontman zag ik daarna nog in het publiek bij 50 cent. Hij was blijkbaar meer fan van de rapper dan ik.

Nee, ik bleef nog even in de Marquee voor Klaxons. Die speelden daar nieuwe nummers en bekende nummers. Het enthousiasme was geweldig, alleen de technische problemen van de gitarist waren een beetje spijtig (hoort die technieker dan niet dat ie veel te stil staat?).

Met of zonder technische problemen was Pukkelpop al bij al een leuk festival dit jaar. De sfeer is er geweldig en er zijn massa’s goeie en nieuwe bands om te bekijken. Volgend jaar zien ze mij er zeker terug!

Het liedje alleen al is magisch. Het feit dat de twee koningen van Glam Rock in één en hetzelfde nummer voorkomen alleen al. Geniet vooral:

De cd is er, het wachten is over. Team William bereikte mijn trouwe radio en blijkbaar ook bijna de top 10 van de Afrekening. Ook hun optreden op Gladiolen was top.

Het album begint met een gepolijste versie van London Lofi, een nummer dat de Team William fans van het eerste uur alvast kunnen meeschreeuwen. Toch vind ik het jammer dat deze versie, naar mijn oren, iets minder geweldig klinkt als de vroegere demo’s. Dat kan natuurlijk ook aan het grijsdraaien van de demoversie liggen.

De nieuwe nummers zijn anders wel top. Vooral het Interpol-achtige Wonderyear III en het ietwat triestige First Snow vallen mij meteen op. Ook Judo Kid, natuurlijk, het nummer met de meest non-sensical lyrics van het hele album, wat al iets wil zeggen. Live is dit nummer vooral humoristisch gebracht. Droge, non-sensical humor die vooral door de keyboardspeler geleverd wordt.

Mij viel de vergelijking met The Galacticos meteen op. Het is, zoals sommige muziekcritici al eens een genre plakken op iets, ‘twee‘, op een belgische manier. Belgian Twee noem ik het. Zing en klap vooral mee, maar zoek er niet al te veel diepgang in. Fun fun fun! Maar spijtig genoeg zal het even snel voorbij zijn als het begon. Hoe lang kan je ook popsongs maken zonder ooit te stranden op herhaling? Juist.

Maar zoals ik zei: spijtig, want het debuut van Team William is echt goed.

myspace Team William

Een foutloze sound en een titel van een nieuw album dat je 2 maal moet lezen voor je weet wat er echt staat. Dat moet ‘Where Wolves Wear Wolf Wear’, de nieuwe plaat van Tomàn zijn.

Na hun perfecte ‘We Should Have Smoked The Salmon First’ uit 2006 verwachtte ik misschien te veel van hun nieuwe plaat. Daarom dat ik van de eerste keer luisteren een beetje skeptisch was. Na een paar keer luisteren merkte ik echter dat er wel degelijk meer van dat lekkers in deze plaat zit ook.De nummers vloeien wel mooi in elkaar, wat ook moet voor ‘het verhaal’ van het album. Een beetje toegankelijker soms, een beetje meer geëxperimenteer soms en geen blazers (jammer!).

Toch is de plaat een aanrader voor praktisch iedereen die er voor openstaat. Ze spreken zoveel stijlen aan dat ik hun muziek moeilijk kan plaatsen of met iets vergelijken. Luister naar ‘Fisherman’ op hun myspace en bewonder hun genialiteit!

De bijgeleverde artwork loont de moeite om hem op ouderwetse wijze in fysieke vorm te kopen (het is een verhaal dat bij de muziek past). Slim bedacht toch… Allen naar de goeie ouwe platenboer!

Myspace

Ai ai. Ik heb hier redelijk weinig geschreven de laatste tijd (veel tijd heb ik ook niet). Time for some new music!

Lord Of The Dogs!

Zo begint de eerste single van het debuut van Team William. Zo maken ze ook snel duidelijk hoe die single heet.

Voor degenen die Team William al wat hebben gevolgd het laatste jaar is het zeker geen nieuw nummer. Het was namelijk voor Everything Was A Verb mijn favoriete track van het viertal. Een beetje opgepoetst verschijnt het nu als eerste single van hun opkomend album.

De zang klinkt duidelijk anders dan ik gewend ben van the Team, wat me wat tegenviel. Al bij al ben ik benieuwd hoe de rest van de nummers klinken. Gladiolen op 29 mei brengt hopelijk duidelijkheid en gekke dansjes van een gekke keyboardspeler.

Luisteren doe je op hun myspace!

Het werd eens tijd dat ik het hier over een Belgische band had. Eentje dat recent mijn luisterend oor wist te overtuigen van hun geweldig lawaaierige maar toch sympathieke pop/rock muziek is Believo! Mij deden ze eerst denken aan een mengeling van het Amerikaanse The Pains of Being Pure At Heart en het al even Belgische Team William (die overigens een geweldige plaat gaan uitbrengen volgende maand).

Om even kort deze mengeling te omschrijven in iets waarvan ik hoop dat de gewone medemens het ook begrijpt: lawaai, energie, pop en veel reverb. Ook verliepen de eerste repetities van de band blijkbaar zonder micro: de zang is wat schreeuwerig. Het doet alvast denken aan …And you will know us by the trail of dead, wat natuurlijk nooit slecht kan aflopen.

Enjoy:

http://www.myspace.com/believotheband

http://believo.blogspot.com/